"

خودتان تشابهات این گزارش از خبر گزاری ایسنارا با ماجرای دردو غم وسرگذشت ما ببینید!!؟؟؟

بیماران دیگر نظری نیست »

۳۰/۵/۱۳۸۹  به نقل از خبرگزاری ایسنا: پدرم را سالم تحویل دادیم، یک تن نحیف و نذار تحویلمان دادند خبرگزاری ایسنا:بلایی که اسارت بر سرحاجی نیاورد، بیمارستان آورد  آرام و صبور مقابلم می‌نشینند و شمرده اتفاقاتی که هر آدم استواری را خموده می‌کند، بازگو می‌کنند، اتفاقاتی که ظرف قریب به چهل شبانه‌روز ماندن اجباری در بزرگ‌ترین و مجهزترین بیمارستان دولتی جنوب کشور برسرشان آورد تا امروز فریاد بای ذنب را در لابه‌لای کلامشان فریاد می‌زند. به گزارش خبرنگار ایسنا از شیراز، این‌بار هم حکایت دردهای یک بیمار است، دردهایی که نبود، اما آمد، دردهایی که نمی‌توان به پای تقدیر گذاشت و صبوری کرد بر آنها، که اجر دارد صبر، دردهایی که می‌شد نباشد، دردهایی که دل را ریش می‌کند، نه از بودنشان، از آنان‌که درد را هبه کردند و زیر بار نمی‌روند، دردهای جسم را می‌توان به‌صبر از سر گذراند و پای امتحان خدا نوشتشان اما درد بزرگ بی‌مسوولیتی را چه کنیم. مریم کوثری به اسم پدرش که می‌رسد، با افتخار می‌گوید، از دوران اسارتش، از ده سالی که او کودکی بود و صبوری‌ها را مادرش کرد، از روزهای بعد اسارت و دردهایی که اسارت همراه پدرش کرد، از استواری مردی که در راه دفاع از این آب و خاک از همه‌چیزش گذشت و خم نشد، اسارت و همه سختی‌های اسارت نتوانست بشکندش، اسم حاج جواد برایش سراسر افتخار است و عزت. اما از تمام آن استواری و عزت، از آن قامت رعنایی که یادآور روزهای سخت دفاع مقدس بود و پر از ردهای باقی‌مانده از شکنجه‌هایی که بعثیون برای شکستن مقاومت دلیرانه‌اش بر جسم و جان او جا گذاشته بودند، امروز یک تن نحیف بر تخت بیمارستان مانده،‌ تنی که دیگر حتی مریمش را هم نمی‌شناسد تا به سلامش لبخند بزند و به بالیدنش شادمان شود. به گزارش‌ایسنا، عصر پنجشنبه پذیرای دختر و داماد حاج جواد کوثری بودیم تا از پدرشان بگویند، از آنکه همه عزتشان است، بگویند شاید اتفاقی خوب رقم بخورد و دیگر هیچ مریمی شاهد آن نباشد. مریم گفت: سال‌ها بود که پدرم از یک درد رنج می‌برد، دردی که پزشکان تشخیص نمی‌دادند و در نهایت یک‌نفر درد را شناخت، فهمیدیم که به لیست بیماری‌های پدر باید دیسک تورانیک را هم باید اضافه کنیم، دیسک یکی ازمهره‌های کمر در ناحیه مقابل قفسه سینه و به تشخیص پزشک پدر تنها باید صبوری می‌کرد اما بعد از سال‌ها، اردیبهشت ماه امسال دیگر زندگی سراسر رنج شده بود برای پدر. فرزند جواد کوثری ادامه داد: به پزشکش که مراجعه کردیم در‌خواست MRI اورژانسی کرد و ما شهر را زیرو رو کردیم تا آزمایش را انجام دادیم و جواب را آوردیم، تشخیص عمل سریع دیسک بود، یک بیماری نادر که مشابه آن در کشور بسیار کم است، هراس به‌دلمان افتاد، خواهش کردیم که در یک بیمارستان خصوصی کار عمل جراحی پیگیری شود اما به اصرار پزشک نمازی را به عنوان بیمارستان انتخاب کردیم حال آنکه دلمان راضی نبود اما دکتر تضمین داد که اتفاقی نخواهد افتاد. به‌گزارش ایسنا، مریم گفت: بعد از تلاش بسیار نوبتی برای ششم تیرماه گرفتیم و سر موعد به بیمارستان مراجعه کردیم تا مقدمات عمل را آماده کنیم اما شب قبل از عمل به ما اعلام کردند که چون خواهر رئیس بیمارستان یک عمل اورژانسی دارد، جراحی پدرم یک‌هفته با تاخیر انجام می‌شود، مانده بودیم که آن‌همه اصرار و این تاخیر در یک منطق نمی‌گنجید اما با تلخی پزشک و دیگران روبرو شدیم، تلخی‌هایی که هضم آن راحت نبود. او اضافه کرد: به تشخیص پزشک پدر یک‌هفته را در بیمارستان ماند، یک‌هفته‌ای که شد نه روز(۹ روز) و شب عمل متوجه شدیم که قند خون پدر ۵۰۰ است، حال آنکه پرستاران سرم قندی نمکی به او تزریق می‌کردند، علت را جویا شدیم گفتند جز این سرم دیگری در بیمارستان نیست!!! خودمان سرم نمکی تهیه و با مراقبت از پدرم قند خون او را تا ۱۹۰ کاهش دادیم تا آماده عمل شد. مریم به سختی آب دهانش را فرو می‌دهد، انگار روزهای سخت تیرماه مقابل دیده‌اش قطار شده باشد، بغضش را فرو خورد و گفت: پدر را تا استیشن اتاق عمل همراهی کردم، روز ۱۵ تیرماه بود ساعت ۷ صبح که پدرم را به اتاق عمل بردند اما دکتر ساعت ۱۰ و ۱۵ دقیقه آمد و ما همچنان در اضطراب ماندیم پشت در تا ساعت ۲ که پزشک جراح از اتاق بیرون آمد و اظهار کرد عمل راحت‌تر از آنچه گمان می‌کرده انجام شده و ما شکر کردیم اما خبری از پدر نبود، ریکاوری می‌گفت هنوز در اتاق عمل است و اتاق عمل می‌گفت به ریکاوری منتقل شده تا اینکه ساعت از چهار گذشته بود که متوجه شدیم او را مستقیم به آی سی یو منتقل کرده‌اند، اتفاقی که نادر بود!! دختر حاج جواد سخت‌تر از قبل حرفش را ادامه می‌دهد: انتظار برای به‌هوش آمدن پدر طولانی شد و تمام وجودمان را نگرانی گرفته بود، بلاخره بعد از چهار ساعت یکی از رزیدنت‌ها خبر داد که پدر خونریزی کرده و باید دوباره به اتاق عمل برود، این‌بار تا استیشن اتاق عمل همراه پدر رفتم و هرچه کردند از آنجا خارج نشدم تا از حرف‌ها سردربیاورم و سردرآوردم، فهمیدم که پدر در حین انتقال به اتاق عمل یک‌بار ارست قلبی تنفسی داده. مریم که خودش پرستاری خوانده و بهتر از خیلی‌ها وضعیت پدرش را می‌داند، گفت: سرم پر شده بود از علامت سووال، تا ۷ و نیم شب عمل به‌طول انجامید و دوباره موقع انتقال پدر به آی سی یو، ارست قلبی تنفسی رخ داد، پدر را برگرداندند و سراسیمه به سی‌تی اسکن بردند و در نهایت به ما گفتند دچار خونریزی منتشره عروقی بدون علت شده است و پزشکش مدعی بود که پدر بیماری خونی داشته، هموفیل بوده، حال آنکه قبل از عمل ظرف مدتی که پدر در بیمارستان بود صدتا آزمایش کرده بودند، مگر امکان داشت که نفهمند بیمار هموفیل است؟؟ او گفت: قبول نکردیم چون پدر به‌صورت مرتب خون اهدا می‌کرد، کارت خون داشت و هموفیلی هم یک‌بیماری مزمن است و یکباره ایجاد نمی‌شود، اما آنها دنبال این بودند که علت خونریزی را به پدرم ربط دهند و خود را مبرا کنند، بعد فهمیدم که حتی دوبار ارست قلبی تنفسی را هم در پروند قید نکرده‌اند، به‌هر حال خوشحال بودیم چون پزشکان گفته بودند هیپواکسی (مرگ مغزی) اتفاق نیفتاده و کلیه و قلب و مغز سالم است و بعد از چند روز بیمارمان به منزل برمی‌گردد اما این یک خیال بود،‌ یک خیال. مریم گفت: چند روز دیگر گذشت، حالا به بیست و یکمین روز از تیرماه رسیده بودیم و پدر هنوز به‌هوش نیامده بود، دکتر جراح پدر هم دیگر نیامد، همان‌که تضمین داده بود، حتی تلفن‌ها را هم جواب نمی‌داد، بعد از یک‌هفته به‌اصرار سی‌تی اسکن کردیم و متوجه شدیم که پدر دچار هیپوکسی منتشره روی مغز شده است اتفاقی که ساقه مغز را هم درگیر کرده بود، سردرگم بودیم، کسی جوابمان را نمی‌داد، تلخی و بی‌ادبی می‌دیدیم، سوالمان را دخالت در امور پزشکی تلقی می‌کردند و به قهر جوابمان را نمی‌دادند. او ادامه داد: سه‌هفته گذشت و حال پدر هر روز بدتر می‌شد، او را تراکستومی کردند و راهی به نای گشودند تا دستگاه تنفس به او متصل کنند، حالا پدر نازنینم دیگر نفس هم نمی‌توانست بکشد و متوجه شدیم که در میان داروها به او آنتی‌بیوتیک‌های قوی هم می‌دهند، علت را نمی‌گفتند، داشتیم دیوانه می‌شدیم اما جوابگویی نبود، سطح هوشیاری به ۵ رسیده و تب امان پدرم را بریده بود، تاب نیاوردیم، مراقبت در آی سی یو را خودمان به‌عهده گرفتیم تا سطح هوشیاری به هفت رسید اما تب قطع نمی‌شد، هیچ پزشک متخصصی او را ویزیت نمی‌کرد، به مدیر بیمارستان گفتیم، حراست را با خبر کردیم، به بازرس ویژه خبر دادیم، اما هیچ بازخوردی نداشت. مریم گفت: یک روز متوجه وخامت در تنفس پدر شدم اما هرچه می‌گفتم نه پرستار و نه پزشک رزیدنت جراحی قبول نمی‌کردند، اصرار کردم تا اینکه رزیدنت همانجا روی تخت آی سی یو، تراکت را تعویض کرد، کاری که از نظر پزشکی اشتباه بود، بعد هم اعتراف کرد که در حین انجام این کار غیر علمی و خطرناک پدر دوباره ارست داده اما نجات پیدا کرده است. او گفت: آدم‌های خوب در بیمارستان نمازی کم نیستند اما متاسفانه کمبود نیرو، فقدان توجه کافی، نبود پزشک متخصص و پاسخگو نبودن افراد، نبود امکانات اولیه مانند گاز استریل! استفاده از همراهان بیمار برای انتقال نمونه‌های آزمایشگاهی و اشتباهاتی که در زدن برچسب بر روی نمونه‌ها انجام می‌شود، دست به دست هم داده و جان بیماران را با مخاطره جدی روبرو کرده است. این پرستار گفت: من به واسطه تحصیلاتم اطلاعاتی در مورد پزشکی و مراقبت از بیمار و شرایط مختلف دارم، آنانکه هیچ اطلاعات تخصصی از مسایل پزشکی ندارند با چه وضعی روبرو خواهند بود؟ چرا هرچه فریاد می‌زنی و التماس می‌کنی یک رزیدنت متخصص ریه، متخصص عفونی برای ویزیت بیماری که در آی سی یو یعنی در بخش مراقبت ویژه بستری است مراجعه نمی‌کند. وی با ابراز تاسف از اینکه پدرش در بیمارستان به مننژیت مبتلا شده بود، گفت: برای تشخیص علت تب دو بار آب کمر پدرم را در آن شرایط گرفتند و وقتی می‌خواستند برای سومین بار اینکار را انجام دهند مانع شدیم، اگرچه مدام متهم به دخالت در امور پزشکی می‌شدیم اما در نهایت در تصمیمی که شاید اگر زودتر گرفته بودیم بهتر هم بود، پدرم را با بدبختی و مرارت از نمازی مرخص کرده و به بیمارستان شیراز منتقل کردیم. او در حالی که مدعی بود امروز مراقبت‌ خوبی از پدرش در بیمارستان شیراز به‌عمل می‌آید، گفت: پرستاران می‌گفتند تلفنی با پزشکان متخصص مشورت کرده و دارو برای پدرم تجویز می‌کنند، مگر می‌شود بدون معاینه بیمار و آشنایی با وضعیت او دارو داد؟ مریم آرام‌تر و شمرده‌تر گفت: حالا دیگر امیدی به بهبودی پدرم ندارم، اما برای آنکه فرد دیگری دچار این وضعیت نشود می‌خواهم از مسوولان سووال کنم چرا باید یک بیمار جراحی دیسک کمر خونریزی بدهد و پزشک جراح علت را نفهمد؟ چرا در بخش مراقب ویژه وضعیت علائم حیاتی بیمار دچار اختلال می‌شود و پرستاران بعد از ساعتی متوجه می‌شوند، در بخشی که باید هر پنج دقیقه وضعیت بیمار بررسی شود، چرا باید یک بیمار دوبار ارست بدهد؟ چرا به‌درستی در مورد مشکل بیمار با همراهان او صحبت نمی‌کنند، چرا واقعیت‌ها پنهان می‌شود؟ چرا پزشک و تیم پزشکی و پرستاری مسوولیت گریز هستند و می‌خواهند علت کاهلی خود را به دیگران ربط دهند؟ این پرستار شاغل در یکی از دوایر دولتی گفت: می‌دانم که به‌دلیل نادر بودن بیماری پدرم پزشک جراح اصرار داشت او را در بیمارستان نمازی جراحی کند تا دانشجویانش آموزش ببینند، ایرادی هم نمی‌گیرم اما چرا با ما روراست نبودند، چرا زمانی که در اتاق عمل پدرم خونریزی داد، بعد از انتقال به آی‌سی یو به پرستاران اعلام نشد تا مراقب باشند؟ چرا بهداشت آی‌سی یو جدی گرفته نمی‌شود تا بیمار آنجا دچار یک عفونت بیمارستانی بشود؟ چرا مدیر بیمارستان بی‌تفاوت است و حرف مراجعین را نمی‌پذیرد؟ او در حالی از خواب‌آلودگی پرسنل شیفت شب بخش‌هایی مانند آی سی‌یو می‌گفت، در حالی با ناراحتی از وضعیت بد بهداشت آن بخش یاد می‌کرد، در حالی به‌یاد می‌آورد که سرصدا در این بخش آنقدر بود که حتی اگر آلارم‌ها سایلنت نبودند، کسی صدای بوق دستگاه‌ها را نمی‌شنید، در حالی عکس‌های پدرش را قبل و بعد از عمل نشان می‌داد و آفت‌ها و تاول‌هایی که روی صورت و درون دهان پدرش را له کرده بودند تشریح می‌کرد از غریبی بیماران در بیمارستان نمازی می‌گفت، که صدها سووال تخصصی بی‌جواب داشت، سووالاتی که بارها از مسوولان پرسیده بود و به دخالت در امور پزشکی متهم شده بود. مریم کوثری می‌گفت: اصرارم برای گفتن این دردها برای آرامش خودم نیست، برای این است که بیمار دیگری قربانی نشود، برای آنکه مسوولان شهامت اعتراف به مشکلات را داشته باشند، پزشک جراح پدرم اعتراف کند که علت خونریزی قطع شدن رگ او در حین عمل بوده، علت هیپواکسی مغز درست رسیدگی نکردن و وضعیت اسف‌بار بهداشت بخش بوده، بی‌تفاوتی برخی از پرسنل نسبت به سوگندی که در پایان تحصیلات خورده‌اند بوده است؟ او می‌گفت: نمی‌دانم چرا باید نوبت پدر من به خواهر رئیس بیمارستان داده شود، مگر او تافته‌ای جدا بافته بود که بدون نوبت باید در بیمارستانی دولتی جراحی می‌شد؟ نمی‌دانم چرا پزشک جراح که دستور انتقال مستقیم پدرم را از اتاق عمل به آی سی یو داده، احساس می‌کند دیگران نمی‌دانند علت این تصمیم همان خونریزی هنگام جراحی بوده و بس؟ چرا پزشک جراحی که به ما تضمین داد پدرم مشکلی نخواهد داشت و گفته بود عملش ساده‌تر از آنچه فکر می‌کرد بود، بعد از بروز این مشکلات دیگر خودش را از ما پنهان کرد و هیچ مسوولیتی را به‌دوش نگرفت؟ و……. مریم با زبان روزه گفت: قسم به این وقت عزیز که این حق را که گرفتنی است تا زمان احقاق آن دنبال می‌کنم، چرا که آنچه بعثی‌ها نتوانستند در ده سال اسارت بر سر پدرم بیاورند، بیمارستان نمازی به‌واسطه سیستم بیمارش ظرف چهل روز آورد…     ۸۹۵-۱۰۱۱۴-۵ کد خبر

آتنا قجر….صبای دیگر در گوشه ای از این مرزوبوم

بیماران دیگر ۹ نظرات »
سنندج – خبرگزاری مهر: “آتنا قجر” کودک سه ساله سنندجی که به دلیل مشکل لوزه تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، به دلیل نبود تجهیزات مراقبتهای ویژه بعد از عمل و اهمال کاری پزشکان دچار مرگ مغزی شده و پزشکان از بازگشت مجدد وی به زندگی قطع امید کرده اند.
به گزارش خبرنگار مهر در سنندج، آتنا قجر که دو سال و ۹ ماه سن دارد، روز سه شنبه سوم خردادماه سال جاری در کلینیک آرا سنندج که متعلق به بخش خصوصی است تحت عمل جراحی قرار گرفت و هم اکنون دچار مرگ مغزی شده است که والدین آتنا عدم وجود تجهیزات مورد نیاز مراقبت های بعد از عمل و اهمال کاری پزشکان معالج را دلیل اصلی این وضعیت اعلام می کنند.آتنا که هم اکنون در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بعثت سنندج بستری است طی مدت پنج روز اخیر در وضعیت کما بوده و پزشکان متخصص مغز و اعصاب بیمارستان بعثت سنندج، مرگ مغزی وی را تائید کرده اند و در حال حاضر در انتظار اخذ رضایت از والدینش برای قطع کردن دستگاه تنفس مصنوعی هستند.مادر آتنا در خصوص وضعیت کودک خود و روند عمل جراحی اش به خبرنگار مهر در سنندج گفت: با توجه به تشخیص پزشک متخصص، آتنا روز سه شنبه در کلینیک جراحی آرا تحت عمل قرار گرفت و متاسفانه از همان روز تاکنون وی دچار مرگ مغزی شده است و با توجه به اعلام پزشکان امید به زنده ماندن وی در حد صفر درصد است.

وی ادامه داد: بعد از اعلام نیاز به عمل جراحی آتنا و دستور پزشک معالج وی خانم دکتر آ. ف، مشاوره بیهوشی وی نیز توسط دکتر ر. ش انجام شد و آنها وضعیت عمومی آتنا را برای انجام عمل جراحی مساعد عنوان کردند و روز سه شنبه سوم خرداد ماه راس ساعت ۹ صبح وی در کلینیک جراحی آرا که متعلق به بخش خصوصی است، بستری شد.

وی می گوید: در حالی که من و پدر آتنا درخواست کرده بودیم که وی را برای عمل جراحی به تهران اعزام کنند ولی پزشک معالج وی اعلام کرد که این عمل سرپایی است و مشکل چندانی ندارد و می توان آن را به راحتی در کلینیک بخش خصوصی آرا در سنندج انجام داد.

مادر آتنا می گوید، راس ساعت ۱۰ صبح فرزند من به اتاق عمل برده شد و بعد از گذشت ۲۰ دقیقه پزشک معالج وی از اتاق عمل خارج شده و اعلام کرد که عمل با موفقیت انجام شده و وضعیت عمومی بیمار نیز مساعد است ولی متاسفانه بعد از گذشت چندین ساعت و پیگیری های مختلف مشخص شد که آتنا دچار مشکلاتی شده و خبری از خروج وی از اتاق عمل نشد

وی افزود: بعد از گذشت بیش از چهار ساعت مشخص شد که آتنا دچار مرگ مغزی شده و علیرغم اینکه کلینیک آرا فاقد هرگونه تجهیزات مورد نیاز برای مراقبت های ویژه بیمار بعد از عمل جراحی بود ولی متاسفانه از اعزام آتنا به بیمارستان های سطح شهر نیز خودداری می شد.

مادر آتنا قجر افزود: بعد از تلاش های بسیار بالاخره موفق شدیم که شرایط اعزام وی را به یکی از بیمارستان های سطح شهر سنندج فراهم کنیم که متاسفانه کلینیک آرا نیز فاقد آمبولانس بود و سئوال اصلی اینجاست که چگونه این کلینیک که مجوز انجام عمل جراحی به آن داده شده، فاقد آمبولانس است.

بر اساس محتویات موجود در پرونده آتنا قجر، وی روز سه شنبه راس ساعت ۱۵:۳۰ دقیقه بعد از ظهر در بیمارستان بعثت سنندج پذیرش شده و در همان بدو ورود به بخش مراقبت های ویژه انتقال داده شده است و در همان لحظات اولیه پزشکان متخصص داخلی، مغز و اعصاب وی را ویزیت کرده و آزمایش های لازم را روی وی انجام داده اند.

در گزارش های موجود در پرونده آتنا قجر آمده است که وی در زمان پذیرش در بیمارستان بعثت سنندج در شرایط بسیار وخیمی قرار داشته و ضریب هوشی وی ۳ و ۴ بوده است که میزان ضریب هوشی افراد در حالت طبیعی عددی بالای ۱۵ است و این شرایط نشان از وضعیت وخیم این بیمار بوده است.

همچنین در گزارش های ثبت شده و موجود در پرونده این بیمار مرگ مغزی نشان می دهد که هوای بسیار زیرپوست وی جمع شده و عملا امکان تنفس نداشته است که البته این وضعیت در صحبت های مادر و سایر بستگان وی نیز وجود داشت و آنها نیز این شرایط را تائید می کردند.

مادر آتنا و سایر بستگان این کودک بیمار ضمن تقدیر از همکاری های مسئولان و پرسنل بیمارستان بعثت سنندج اعلام کردند که همکاری های بسیار خوبی طی مدت پنج روز اخیر صورت گرفته و تمام کادر پزشکی و پرستاری این مرکز بهداشتی و درمانی از هیچ تلاشی برای خدمت رسانی به بیمار ما دریغ نکرده اند.

مادر آتنا که در شرایط روحی بسیار بدی قرار دارد و به سختی با خبرنگار مهر گفتگو می کرد، در ادامه سخنان خود گفت: سئوال من از همه مسئولان این است که چرا به وضعیت مراکز بهداشتی و درمانی بخش خصوصی که فعالیت می کنند رسیدگی نمی شود و چه کسی پاسخگوی مرگ کودک سه ساله من است و من باید چگونه این شرایط و وضعیت را تحمل کنم.

وی خواستار دخالت و رسیدگی فوری به این پرونده از سوی مسئولان استانی و کشوری شد و افزود: ما از مقامات مسئول دلیل به وجود آمدن این شرایط را پیگیری خواهیم کرد و انتظار می رود که با رسیدگی به این پرونده از تکرار مسائلی این چنین در استان کردستان جلوگیری شود.

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی کردستان نیز در جواب سئوال خبرنگار مهر در خصوص وضعیت آتنا قجر و پرونده وی عنوان کرد: در حال حاضر نمی توان اظهار نظری در این خصوص داشت و باید پزشکی قانونی دلیل مرگ را اعلام و در صورت شکایت والدین مسئله در نظام پزشکی مطرح شود ولی آنچه که واضح است اینکه این بیمار در حالت عادی و بدون دلیل به این شرایط دچار نشده است.

چشم های آتنا کودک معصوم و سه ساله سنندجی که امروز بنا به هر دلیلی بر تخت بیمارستان بعثت سنندج میخکوب شده، دیگر باز نخواهد شد و ناله های والدینش نیز پایانی ندارد ولی این انتظار به حق والدین آتناست تا عوامل و یا عاملین این وضعیت مورد بازخواست قرار گیرند تا دیگر آتنا و آتناها در این شرایط قرار نگیرند.

تلاش های خبرنگار مهر در سنندج برای ارتباط با مسئولان کلینیک آرا به ویژه دکتر اسعد ادیبان که مدیرعاملی این مرکز را بر عهده دارد به جایی نرسید و متاسفانه وی پاسخگوی تلفن همراه و تلفن ثابت محل کارش نیز نبود ولی خبرگزاری مهر آمادگی لازم را برای انتشار دیدگاه های مسئولان دانشگاه علوم پزشکی، نظام پزشکی سنندج و سایر مراجع را دارد و وضعیت این کودک نیز برای روشن شدن ماجرا پیگیری خواهد شد.

محلا دختر ۱۰ ساله مشهدی بر اثر یک اشتباه پزشکی دچار زندگی نباتی شده است.

بیماران دیگر ۷ نظرات »

منبع خبرگزاری مهرhttp://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1344617

ادامه مطلب »

………………………………..

بیماران دیگر نظری نیست »

قابل توجه دوستان عزیز اهوازی به یاری ملیکا شوشتری بیائید

بیماران دیگر ۲ نظرات »

                                                                                                        ملیکا شوشتری از ۴۵ روزگی دچار تشنج شد که بعد از پیگیری مداوم وآزمایشات در تهران و اهواز مشخص شد که متاسفانه در هنگام تولد تعدادی ازسلولهای مغزی وی از بین رفته اند و در حال حاضر وی ازکار افتاده شدیدذهنی و جسمی میباشد و ۵ سال دارد

 

میترا

بیماران دیگر ۴ نظرات »

وقتی صبا را برای عمل به بیمارستان برده بودیم با فرشته کوچولوئی آشنا شدیم بنام میترا با وجودی که از داشتن پدر محروم بود ولی مادرش با تمام وجود و ایثار از او مراقبت مینماید این طفل معصوم را از  دعای خیر فراموش نکنید و اگر مایل به حمایت از این مادر تنها و فرزندش بودید برایم پیام بگذارید تا ارتباط شما را با این خانواده انجام دهم

 

مورد دیگری از کودک آزاری

بیماران دیگر ۷ نظرات »

اینبار در شهر خودمان شیراز باید شاهد پرپر شدن کودک دیگری بدلیل خودخواهی بزرگترها باشیم

زهرا کودک پاک و معصومی که فقط ۶  بهار از زندگی را پشت سر گذاشته و حالا باید تا آخر عمر از دیدن این دنیا به دلیل ضربه وارد بوسیله جسم سخت به سرش توسط….محروم باشد و با بدنی که حس سمت چپ را از دست داده زندگی را ادامه دهد و تاوان خودخواهی و اشتباه دیگران را این فرشته کوچک پس دهد و زخم این نا مهربانی را که توسط فردی گرگ صفت که بوئی از انسانیت و عاطفه نبرده بر بدن نحیف و رنجورش تحمل نماید به صدای کمک خواهی این کودک برای درمان و رسیدن به حقش و رساندن عامل این جنایت به سزای عملش پاسخ دهید شماره تماس پدر این کودک جهت ارتباط با وی در اختیارمان میباشد در صورت تمایل با ما تماس بگیرید

برای بهبود دریا بازماندگان دعا کنید

بیماران دیگر ۴ نظرات »

2223333

۱۳۹۴ صبای پدر. wordpress themes .